درمان بیماری ها با زالو

 

در هندوستان 20بیمار با واریس اندام تحتانی (پیشرفته) کاندید زالو درمانی شده و پاسخ درمانی شگفت آوری مشاهده شده و همه 20نفر (100درصد بیماران مورد مطالعه) کاملا درمان شدند.
جوزف آیتون جراح ترمیمی بیمارستان ماساچوست ایالات متحده در سال 5891 وازنش یا پس زدن عمل جراحی پیوند گوش یک پسربچه را با زالو مرتفع کرد.
جامعه جراحان انگلستان پس از مشاهده اثرات معجزه آسای زالو در جراحی های پلاستیک و گرافتهای پوستی و پیوند اعضاء کاربرد زالو پس از پایان جراحی و حتی در حین عمل را کاملا پذیرفته اند و مورد تأکید قرار می دهند.
در کشور روسیه درمان با زالو بسیار رواج یافته است به طوری که بیماری های مختلف از سردرد و بیماری قلبی و پوستی گرفته تا حتی ضعف قوای جنسی را با زالواندازی معالجه می کنند.
در روسیه و اوکراین کرم های آرایشی جهت رفع چروک صورت ابداع شده است که ماده مؤثره آن از زالو استحصال شده است.
ترشحات زالو موجب تحریک رشد نرون ها و نورودندریت های آنها می شود. این کشف می تواند افق روشنی در درمان بیماری های ناعلاج نظیر پارکینسون، اسکلروزیس، ترومبوز عروق مغز، آلزهایمر و... برای ما باز کند.
کرسی زالو درمانی سن پترزبورگ (MAPS) توصیه می کند: ما معتقدیم هر پزشکی اعم از جراح ارتوپد، دندانپزشک، ژینکولوژیست و... بایستی توانایی های درمانی زالو را بشناسد و استفاده کند. زالو توانایی درمان گروه متنوعی از بیماری ها را دارد نظیر: زخم معده، پروستاتیت، برونشیت، التهابات کبد و کیسه صفرا، گاستریت، هموروئید، اغلب بیماری های پوستی، اسپاسم عضلانی، واریس، نازائی، آدنوم پروستات، ناباروری مردان، کاهش میل جنسی (Impotnce)، الکلیسم، ترک اعتیاد (موادمخدر).
جایگاه زالو در طب سنتی ایرانیان:
شیخ الرئیس ابن سینا باب مبسوطی پیرامون زالو دارد و چنین می گوید:
از زالوهایی که کرک ریز و نرم دارند یا لاجوردی رنگ هستند پرهیز کنید زیرا دچار غشی، خونریزی، تب، سستی و قرحه های بدخیم خواهید شد. از زالویی استفاده شود که در آبهای خزه دار که محل زیست قورباغه هاست نمو کرده و نه زالویی که در آبهای گل آلود سیاه بوده است. زالو بهتر است ،«حجامت» خون تباه را از عمق بدن بیرون می کشد. زالو را ابتدا سرازیر نگه دارید تا استفراغ کند و محتویات شکمش بیرون آید، سپس اندکی خون بره به او بدهید سپس مواد چسبنده و کثیف بدن او را با بوراکس پاک کنید] استفاده از مواد صابونی عطردار مضر است و جایی را که می خواهید زالو بگذارید با دست مالش دهید تا سرخ شود. اگر جای زالوانداختن را با گل سرشور یا خون اندود کنند، زالو بهتر می چسبد. بهتر آن است که پس از جداشدن زالو، محل گزش او را حجامت برنهید تا احیانا اگر آزاری و عفونتی بر اثر نیش زالو عارض شده، از بین برود اگر پس از زالواندازی خون بند نمی آید مازوج سوخته، نوره، خاکستر یا سوده نرم[ یا پودر باقلا و زردچوبه ]استعمال شود. زالواندازی برای بیماری های پوست از قبیل جوش ها، دمل ها، لکه های سیاه و نقطه های سیاه و سفید و... مفید است.»
در طب عامیانه نیز زالو در کوچه و بازار به فروش می رسیده و تا حدود 30سال قبل، همه می دانستند که برای علاج زخم چرکین و دمل بهترین درمان زالواندازی است. یا برای پیشگیری از فساد دهان و لثه و داشتن دندانهای محکم باید بناگوش را زالو گذاشت. مخبرالسلطنه در کتاب خاطرات و خطرات حکایتی جالب نقل می کند: «جهانگیرخان وزیر صنایع دچار قانقاریا شد و دکتر تولوزان فرانسوی (پزشک مخصوص دربار) دستور به قطع پای ایشان داد. جهانگیرخان با قطع پا مخالفت ورزیده و میرزاحسن خان، جراح باشی محله را به بالین خان آوردند. او پس از معاینه گفت به من 11 روز فرصت دهید تا این پا را معالجه کنم. میرزاحسن در سه نوبت زالوی زیادی به پای بیمار انداخت و پس از 11روز از وی دعوت کردند که پا را ملاحظه کند. تولوزان وقتی پا را دید، بهبود آن را تأیید کرد و از اینکه قبلا به میرزاحسن ناسزا گفته بود معذرت خواهی کرد و 200تومان به میرزاحسن داد.»
دیدگاه حکیم جرجانی پیرامون زالودرمانی:
جرجانی معتقد است بهترین زالو، زالوی موجود در آب های پاکیزه است و شکل او باید همانند دم موش باشد و شکم او سرخ و پشت او سبز و سرش کوچک باشد و او نیز معتقد است منفعت زالو بیشتر در بیمارهای پوستی مانند ریش بلخی، قوبا، سعفه و... است.

 

 

 

/ 0 نظر / 120 بازدید